dinsdag 25 februari 2014

Electrawinds krijgt al jaren een voorkeursbehandeling door de overheid.


Illegale nachttransporten, het niet aanleggen van een kade voor milieuvriendelijk vervoer, het verbaast ons niet.
Al jaren krijgt Electrawinds een voorkeursbehandeling in Oostende. Ogen worden dichtgeknepen uitzonderingen worden toegestaan.
Zo kreeg de biomassacentrale van Electrawinds op 14 juni 2008 een afwijking op hun milieuvergunning. Electrawinds werd niet verplicht om continue metingen voor dioxines en furanen met tweewekelijkse analyses te voorzien. Ipv tweewekelijkse analyses zoals gebruikelijk voor dergelijke installaties werd het voor het bedrijf waarvan Johan Vande Lanotte toen voorzitter was, een tweejaarlijkse controle. (klik hier voor de milieuvergunning)
Electrawinds moet te Oostende ook geen belasting op drijfkracht betalen. Elke bakker moet hier wel betalen voor zijn oven.
Jean Marie Dedecker
 
 
 
 
 
 

zondag 9 februari 2014

Open brief aan Lode Vereeck

 
Dag Lode,


Op het gevaar af dat deze brief als natrappen wordt beschouwd neem ik toch de pen even ter hand. Overal lees ik immers interviews met jou die eerder de waarheid over je overloperij geweld aan doen dan ze te verrechtvaardigen! Je was niet het slachtoffer van dit scenario maar de regisseur ervan. Vandaar deze korte rechtzetting. Ik heb er alle begrip voor dat je een lekkend schip verlaat, zelfs de ratten doen dit, maar heb dan tenminste de intellectuele eerlijkheid om de verantwoordelijkheid bij jezelf te leggen.


Even terug in de tijd. Je was inderdaad niet welkom bij de N-VA (wij ook niet), niet alleen op basis van je gedegen oppositiewerk tegen Muyters, maar de zaken lagen eerder op het persoonlijke vlak. It takes two to tango. Nochtans vond je dat de NV-A de beste vluchtheuvel was vermits de Vlaams Nationalisten - volgens je eigen zeggen - tachtig procent van ons liberaal programma gekopieerd hebben, tot het euro realistische Europese toe. Dat je nu een bocht van 180 graden maakt en plots het Open VLD programma als een zaligmakende mantra afdreunt, ligt in de pijnlijke lijn der verwachtingen. Nieuwe meesters, nieuwe wetten of wiens saus men eet, wiens taal men spreekt. En van zijn jas en zijn vest te draaien heeft nog niemand ooit koud gehad. Wat mij echter het meeste stoort, beste Lode, is je alibigedrag betreffende de LDD strategie om ons terug te trekken achter de IJzer. Een strategie die je uit je eigen faalangst mede uitgedokterd hebt. Ik schrijf dit briefje trouwens  met zicht op deze historische vlakte. Mijn thuis is tegenwoordig mijn loopgraaf. Je wordt er immers niet in de rug geschoten.


Een paar maanden terug betaalden we een dure opiniepeiling om de kiesintentie van de Limburgers voor jou en de partij te meten. Het resultaat was zo bedroevend dat je besloot om niet meer op te komen bij de verkiezingen. Je zou dan met opgeheven hoofd het politieke strijdtoneel verlaten en terugkeren naar je oude academische liefde, de universiteit. (Je nieuwe partij Open VLD klokte ook af op een schamele 8%, het wordt dus nog knokken als reservewiel van Patrick Dewael). Nu blijkt voor je militanten dat het een lafhartige vaandelvlucht was uit zelfbehoud.


Enkel in West Vlaanderen kwamen we volgens een peiling bij 2000 burgers, riant boven de kiesdrempel, en het was jouw idee -samen met onze andere volksvertegenwoordigers – om alle overlevingstroeven in de kustprovincie uit te spelen. Tot ontgoocheling van onze provinciale achterban. Het was zelfs jouw ingeving om met alle Vlaamse parlementairen, jijzelf incluis, daar op de lijst voor 25 mei te gaan staan als morele steun en blijk van waardering voor ondergetekende (sic). Een veertiental dagen geleden kwam je terug op dat idee, we weten nu waarom.  Erst das Fressen und dan die Moral. Eerst het postje ,dan de ideologie. Niettegenstaande je dure eed dat je niet zou overlopen naar een andere partij, had de haan al driemaal gekraaid en waren de 30 zilverlingen betaald. Je zocht alleen nog een alibi om overloperij als een volwaardig loopbaanalternatief te verkopen en de aanleiding bij de partij te leggen. Een gegeven woord in de politiek is even vluchtig en even giftig als chloroform, maar verraad moet een strikje krijgen om verteerbaar te worden.


Een uur vooraleer ik onze “IJzerstrategie” kond maakte op TV in “Reyers Laat” op woensdag 5 februari, belde ik je nog op. Je bevestigde mij je terugkeer naar de academische wereld. Twee uur later deed je de wereld en mezelf kond dat je de schaapstal van LDD verliet voor de slangenkuil van de Open VLD (je leugenachtige uitleg hou ik tot nader order voor mezelf, maar breek me de bek niet open).  Meer zelfs, je had al een interview gegeven aan ’t Belang van Limburg waarin je je thuiskomst in de Melsenstraat na vijf jaar omzwerving bejubelde. Van hypocrisie krijg je hoogstens gewetenswroeging. In een relatie is het altijd de partner zelf die het laatst weet dat hij bedrogen wordt. Waarheid heeft haar rechten, beste Lode. Vandaar dit schrijven.


Toch wens ik je alle succes toe, ook in de slangenkuil van Open VLD. Echt waar. Als libertair gun ik iedereen het recht zijn eigen carrière uit te tekenen. Je bent een kraan van een parlementair, van ministeriabel niveau, zeker in het Open bleekblauwe fabriekje waar de spoeling door de erfelijke familiecratie zo dun is dat het aan bloedarmoede lijdt . We hebben vijf jaar als twee handen op één buik samengewerkt zonder ook maar één twistpunt en in volle vertrouwen. Ik ben er je dankbaar voor en ook fier dat je dit dankzij LDD kon waarmaken. We belijden dezelfde ideologie, dezelfde remedies en dezelfde politieke toekomstvisie voor dit land. Ik hoop dat je onze beginselen trouw blijft en kan waarmaken alhoewel de eerste tekenen dit tegenspreken. Bij je eerste OVLD TV optreden was je al de buikspreker van hun beleid dat je vijf jaar verketterd en bestreden hebt ,behaagzieke kontdraaierij voor je nieuwe blauwe vrienden . Hou toch je rug recht, Beste Lode, ik heb in de politieke arena al teveel collega’s ontmoet met de ruggengraat van een braadworst. Zelfrespect is een te koesteren kostbaar goed.


Elke wonde heelt, sommige wonden laten een litteken. Er is meer verraad in de politiek dan in de verzamelde werken van Shakespeare. Het Brutusgehalte is nooit veraf, Tu quoque fili me. Succes is de kunst om van de ene ontgoocheling naar de andere te gaan zonder je enthousiasme te verliezen.


Ondertussen strijd ik achter de IJzer, tot de tsunami van de N-VA na de volgende verkiezingen zich terugtrekt. Na vloed komt eb. In de hoop niet te verdrinken, verblijf ik,


sans rancune,

 

Jean Marie Dedecker